Blog Hendrik: Een nieuwe werkelijkheid

Blog Hendrik: Een nieuwe werkelijkheid

17 april 2020


‘Het zal allemaal wel wat meevallen hier in Nederland’, dat was de algemene verwachting toen ik op donderdagmiddag rond een uur of vijf nog even stond te kletsen met collega’s. Diezelfde avond ben ik nog naar een netwerkbijeenkomst in Wergea geweest en heb daar – zonder erbij na te denken – nog handen geschud. Dat lijkt nu wel iets uit een andere wereld.

We zijn inmiddels vier weken verder. In ongeveer vier dagen stond mijn wereld op z’n kop en niet alleen die van mij. De gebeurtenissen volgden zich in een razend tempo op. Vrijdagochtend kreeg ik een mailtje met de oproep om zoveel mogelijk thuis te werken. Ik dacht toen nog dat ik maandag ‘gewoon’ naar kantoor kon gaan. Op zondag hield premier Mark Rutte een persconferentie waarin hij een ‘intelligente lockdown’ afkondigde oftewel het land ging op slot. Wat nu?

Nieuwe werkelijkheid
Anderhalve maand was ik aan het werk bij Doarpswurk en nu zat ik thuis. Ik had me mijn eerste ‘echte’ baan toch wat anders voorgesteld. Eén ding is zeker, ik zal mijn eerste baan nooit meer vergeten! Maar hoe nu verder? Initiatiefnemers hebben nu wel wat anders aan hun hoofd, dacht ik.

Dat was vooral de eerste week. Nadat iedereen langzaam begon te wennen aan deze ‘nieuwe werkelijkheid’ en het besef kwam dat deze bijzondere situatie wel langer zou gaan duren begonnen de mensen hun vrijwilligerswerk weer op te pakken.

Via de mail, telefoon en videobellen houdt Doarpswurk contact met vrijwilligers om ze waar nodig te ondersteunen in deze bijzondere tijd. Alle dorpsbelangen en dorpshuizen zijn de afgelopen tijd gebeld door medewerkers van Doarpswurk om te informeren hoe het met hen gaat. Ook ik heb vanuit mijn kamertje heel veel gesprekken gevoerd. Naast zorgen over het voortbestaan van het dorpshuis, waren er ook mooie verhalen over allerlei initiatieven die nu ontstaan in dorpen. Voor mij een mooie manier om kennis te maken met mijn regio.

Op klompen door de moestuin
Nu ik alleen nog naar buiten ga voor boodschappen en een frisse neus is het hoogtepunt van mijn week een bezoekje aan mijn moestuin. Het volkstuinencomplex is op loopafstand. Er is niets heerlijker dan na een dag binnen zitten even met je handen in de aarde te wroeten. Of gewoon een beetje op klompen door de moestuin scharrelen, kijken hoe de bietjes en de rodekool groeien. Mijn moestuin ligt er dan ook picobello bij dankzij de coronacrisis. Er is geen onkruidplantje te zien.

Ik hoefde me dan ook geen zorgen te maken over lege schappen in de supermarkt. Mijn vriezer zit nog vol met kakelverse snijbonen, rode bieten en boerenkool. Daarmee kom ik de quarantainetijd wel door.

Het is goed toeven op de moestuin, zeker met dit mooie weer. Dan bespreek ik met de nestor van de volkstuin – op 1,5 meter afstand – de toestand in de wereld of gewoon de voortgang van de aardbeien. Een beetje schoffelen doet je vervolgens alle problemen in de wereld snel vergeten.

Geen koffiepraatje meer
Hoewel de telefoon gewillig is, kijk ik nu alweer uit om iedereen persoonlijk te kunnen ontmoeten. De ‘gewone’ dingen zoals kletsen met collega’s bij het koffiezetapparaat of de ontmoetingen met initiatiefnemers in de dorpen, dat begin ik nu echt te missen.
We doen het ook niet voor onszelf, maar voor de kwetsbaren en de harde werkers in de zorg. Laten we dat in ons achterhoofd houden en zoals de premier zei: ‘Let een beetje op elkaar.’

Tekst & foto: Hendrik Tamsma

Deel dit bericht: