Hoe is het om stage te lopen in coronatijd?

Hoe is het om stage te lopen in coronatijd?

20 maaie 2020


Lianne Smit studeert Management van de Leefomgeving aan de hogeschool Van Hall Larenstein. De opleiding Management van de Leefomgeving verdiept zich in de gebiedsontwikkeling van stad en platteland en kijkt naar het versterken van relaties tussen deze gebieden. Vanaf 18 februari loopt Lianne 4 dagen per week stage bij Doarpswurk en 1 dag per week bij onze Drentse collega’s van de Brede Overleggroep Kleine Dorpen Drenthe (BOKD). In totaal loopt Lianne 18 weken stage bij Doarpswurk, maar toen kwam de coronacrisis en liep alles net even anders. Hoe is het om stage te lopen bij Doarpswurk in coronatijd? Lianne kon nog net de laatste boot van die dag terug naar Terschelling nemen, voordat het land op slot ging. We videobellen met Lianne om te horen hoe het met haar is.

Je loopt nu 2 maanden stage bij Doarpswurk, maar waarom wilde je graag bij deze organisatie stage lopen?
‘In mijn opleiding merkte ik dat ik leefbaarheid erg interessant vond. Wat trekt mensen aan in hun omgeving, wat maakt een plek prettig om te wonen en hoe hou je je omgeving leefbaar en interessant, dat soort vragen wilde ik antwoord op. Zelf kom ik van een eiland en ben ik van plan om na de vakantie een minor Sustainable Island Management te gaan volgen over het systeem van een eiland. Onderdeel van deze minor is een verblijf van twee weken op Sint Eustatius om de theorie in praktijk te brengen. Ik wilde gewoon kijken hoe leefbaarheid en alle aspecten die daarbij een rol spelen werken in een andere omgeving dan een eiland. Ik ben toen gaan rondkijken naar een organisatie die zich vooral bezig houdt met leefbaarheid en toen kwam ik uit bij Doarpswurk.’

Waar houd je je mee bezig tijdens je stage?
‘Mijn belangrijkste taak is het project Wijnaldum en Sexbierum-Pietersbierum. De dorpsbelangen van deze drie dropen willen graag een fietsroute ontwikkelen tussen hun dorpen. Ze hebben al uitgedacht waar deze fietsroute moet komen en zijn ook bezig hoe dit te realiseren. Mijn stageopdracht bestaat uit het schrijven van een projectplan voor dit idee. Vorige week ben ik op locatie gaan kijken om meer ‘feeling’ te krijgen met het gebied. Het is belangrijk om te weten hoe het gebied eruit ziet, zodat ik een goed projectplan kan schrijven. Op 1,5 meter afstand heb ik op locatie gesproken met dorpsbelangen om ter plekke te kijken wat voor plannen er leven’ vertelt Lianne.
‘Ik heb veel foto’s gemaakt, zodat ik een beetje een idee bij het gebied krijg en het makkelijker is om een projectplan te schrijven als ik weer thuis op Terschelling achter mijn laptop zit. Heb ik er visueel ook een beeld bij’ zegt Lianne. ‘Met het projectplan kunnen de dorpsbelangen bij de verschillende gemeente aangeven waarom ze deze fietsroute graag willen. Er zijn twee verschillende gemeenten bij betrokken wat het soms wat lastiger maakt. Een goed projectplan kan hen helpen, door alles op papier te zetten wordt het duidelijk wie wat gaat doen, wie het gaat onderhouden, hoe de financiën zijn geregeld. Hopelijk draagt het bij aan het realiseren van het plan door de dorpsbelangen’.

Daarnaast houdt Lianne zich bezig met het Netwerk Zorgzame Dorpen. Een netwerk waar nieuwe initiatieven rondom zorg ontstaan zoals een zorgcoöperatie. Lianne houdt zich bezig met de verbinding van het Netwerk Zorgzame Dorpen tussen Groningen, Drenthe en Fryslân. ‘Ik ben voornamelijk bezig met het ‘upgraden’ van de website en probeer ik meer eenheid te creëren in de verschillende provinciale websites. Ik ben bezig om een format te maken en voor Fryslân probeer ik alle zorgzame initiatieven in kaart te brengen, want dat is nu nog niet helemaal het geval. Het format heb ik, doormiddel van interviews, getest in Drenthe, om zo het format te verbeteren.’

Het land ging op slot door de coronacrisis en je kwam thuis te zitten. Hoe heb jij als stagiair dit ervaren?

‘Op donderdag was ik bij de BOKD en ik zou vrijdagavond naar een ledenvergadering van dorpsbelang Sexbierum. Daar zouden veel mensen uit de risicogroep bij aanwezig zijn, ik had al zo’n vermoeden dat het niet door zou gaan. Donderdagmiddag heb ik besloten om terug naar Terschelling te gaan, voordat de boten niet meer zouden varen en ik niet meer terug kon naar het eiland. Toen ik op de boot op weg naar huis zat kreeg ik al een mailtje dat de ledenvergadering niet door ging.’

Lianne was nog maar een maand bij Doarpswurk aan het stagelopen en leerde iedereen net een beetje kennen, toen ze thuis kwam te zitten. ‘Het voelde eerst een beetje chaotisch. Ik had gelukkig wel opdrachten waar ik sowieso mee bezig kon. Het was wel spannend of mijn stage nog wel door kon gaan op deze manier. Ik had me kunnen voorstellen dat Doarpswurk mij er even niet bij kon hebben in deze tijd. Gelukkig was dat niet het geval. De eerste maandag direct gebeld met mijn stagebegeleider en gesproken over hoe ik verder kon met mijn stage.’

Hoe bevalt het thuiswerken, moest je erg wennen?
‘We zijn thuis met z’n vijven. Mijn vader vaart en mijn zusje zit normaal ook op de vaste wal. We zijn nu opeens allemaal thuis, dat is wel druk, maar gelukkig kan ik werken in verschillende appartementen van familie en vrienden die nu allemaal leeg staan. Het wordt nu gelukkig al wat drukker op het eiland, dus zit ik de ene keer in het ene appartement en de andere keer in het andere. Het is toch wel prettig om een eigen plekje te hebben’ vertelt Lianne.
‘Inmiddels heb ik mijn ritme gevonden, om 7 uur geef ik eerst de paarden eten, vervolgens ga ik bezig met mijn stage en ’s middags met de paarden naar buiten’.

Hoe houd je contact met je stagebegeleider, leraren en vrijwilligers?
‘Het is aan de ene kant wel lastig’ geeft Lianne aan ‘met docenten heb je normaal gesproken elke 2 weken contact. Dat contact verloopt normaal ook via de mail en normaal brengt je leraar een bezoek aan het stageadres, maar dat kan nu niet plaatsvinden. Met mijn stagebegeleider bij Doarpswurk heb ik elke week via skype of telefoon contact. Met Groninger Dorpen en de BOKD mail ik veel en om de twee weken skype ik met hen.’

Wat zijn leuke aspecten aan deze situatie?
‘Een grappig voorbeeld, zondag zat ik lekker aan de tuintafel te werken, bij een van de appartementen, en toen had ik allemaal paarden om me heen staan. Dat is wel iets dat je normaal niet zou meemaken. Ik kan nu stage en paarden combineren. Normaal ben ik op de vaste wal en kom ik thuis in mijn flatje en ga ik koken en kijk Netflix en dan is de dag al om. Nu ben ik veel actiever naast mijn stage, ik kan nu even naar het strand aan het einde van de dag, dat zat er anders niet in.’
‘Eén van mijn leerdoelen is om beter te worden in telefoneren en skype, dat vind ik best wel ongemakkelijk. Dankzij de coronacrisis kan ik daar nu meer dan anders aan werken en ben ik ook een beetje over mijn ‘angst’ om te bellen heen’ vertelt Lianne met een lach.

Wat zijn minder leuke aspecten van deze situatie?
‘Wat ik heel erg mis, is het fysiek meegaan naar besprekingen zoals ik in het begin van mijn stage had. Dat zit er nu natuurlijk niet meer in. Het ‘meeloop deel’ van de stage ontbreekt nu helemaal en dat is wel heel jammer, want dat vond ik echt super leuk en leerzaam. Dat dit nu helemaal weg valt daar baal ik wel van, dat zie ik wel als een groot gemis in deze stage.’
‘Het echt werken binnen een organisatie krijg ik nu niet helemaal mee. Eén van de redenen om een stage buiten het eiland te doen was om ook mee te krijgen hoe het op de vaste wal eraan toe gaat. Normaal zit ik best veel op Terschelling en nu moet ik noodgedwongen mijn stage afronden op het eiland. Het is natuurlijk wel makkelijk, ik hoef zelf niet te koken en de was wordt gedaan, maar aan de andere kant is het wel heel jammer dat hoe ik het vooraf bedacht had, nu anders loopt. Ik vond het super leuk in Raerd op kantoor, dus dat is wel even balen, maar aan de andere kan heb je ook geen keus en ben ik heel blij dat de stage door kan gaan.’

‘Ik hoop dat we een beetje de weg kunnen vinden in het ‘nieuwe normaal’ en dat het ‘oude normaal’ weer een beetje terugkomt, zodat ik mijn stage nog wat meer kan doen zoals vooraf bedacht. Ik verveel me gelukkig absoluut niet en heb genoeg te doen, maar op den duur weer gewoon mensen een hand kunnen geven is wel fijn. Het is toch een manier van beleefdheid en ik vond het lastig om mensen niet de hand te schudden tijdens mijn bezoek aan Sexbierum. Ik hoop dat dit snel weer terug is’.

De regels zijn enigszins versoepeld, wat is het eerste wat je hebt gedaan toen het weer mocht?
‘Vorige week ben ik naar de vaste wal gegaan en ben toen direct even bij mijn opa en oma langs geweest, omdat het weer kon’.

Tekst: Hendrik Tamsma
Foto’s: Lianne Smit

Deel dit bericht: