Richt Sterk: Een dag niet geschuurd is een dag niet geleefd

Door 4 december 2017Blog

Een dag niet geschuurd is een dag niet geleefd, is ongetwijfeld het motto van mijn buurman. En helaas niet alleen dat van hem. Zit je op een mooie dag met je kopje koffie de eerste zonnestralen op te vangen en te genieten van het getsjirp van de vogels, wordt dat moment ruw verstoord door de hoge tonen van het schuurapparaat next door. Niet alleen tijdens je kopje koffie, maar ook tijdens het avondeten, als de kinderen op bed liggen en gewoon de godganse zondag. Van zondagsrust in onze straat is geen sprake, dat moge duidelijk zijn. Nu ben ik niet grootgebracht in de christelijke traditie, maar ouderwetse zondagsrust klinkt mij als muziek (of als vogelgezang) in de oren.

Door de week wordt het buurhuis bewoond door een immer blaffende hond en is de buurman aan het werk. Bovendien moeten andere bewoners zo nodig hun oprit frezen, de schilders met de radio buiten de kozijnen doen, of een andere buurman buiten van zijn Hollandse hits genieten. ‘s Nachts is de straat het domein van de hangjongeren die met hun mobiele radio iedereen ongewenst deelgenoot maakt van de nieuwste raphits. In het prijswinnende essay  “De waan van de vrede in het park”, beschrijft André Keikes hetzelfde verschijnsel. Wat nou de exacte reden voor deze klusdrang of ‘het laten weten dat we er zijn’ is, wordt niet duidelijk. Dat het een niet op zich zelf staand verschijnsel is, wél. Onlangs verschenen er in de Volkskrant ook twee andere artikelen over het item stilte. Zie hieronder, voor de links.

Tijdens één van de vele schuuruitbarstingen heb ik vaak gedacht aan het nu zo vaak genoemde LIFE HACK (wat zoveel betekent als een tip die je leven verandert of verbetert): als je dan toch iets wilt doen in de tuin: pak een boek of voor mijn part een biertje. Niemand heeft er last van en af en toe een lachsalvo klinkt toch beter dan eeuwig knetterende apparaten. Maar dat is vast vloeken in de kerk, volgens de hardcore klusser.

Nu heeft mijn dochter zes weken (ja dat is 42 dagen!) niet in haar eigen bed kunnen slapen omdat er iedere avond tussen 19.00 en 22.00 uur onder haar slaapkamerraam aan een veranda moest worden gebouwd waarna de verrezen buitenwoonkamer, compleet met warmtekachel en al, uiteraard tot laat ingewijd moest worden. Schuren gaat niet met ouderwetse schuurpapiertjes, maar met apparaten waar ieder bedrijf een vergunning voor moet aanvragen om het na kantoortijden te mogen gebruiken, maar die door iedere particulier onbeperkt ter hand mogen worden genomen. Mijn dochter een verhaaltje voorlezen kon niet meer, nog even los van de weekenden waarin we noodgedwongen onze eigen tuin moesten verruilen voor gebieden waar we elkaar in ieder geval konden verstaan.

Na deze escapades toch maar eens de hoeder van de wet, de politie, gebeld. De mevrouw aan de telefoon beschikte over een goed inlevingsvermogen. De wijkagent echter verklaarde dat iedereen mag klussen in zijn achtertuin. Of we niet gewoon de kinderkamers konden omwisselen met de onze. Hij had net zo goed kunnen zeggen: of we niet gewoon konden verhuizen. Nou heb je in Nederland overal wel een wetje of regeltje voor; horeca hebben bepaalde geluidsnormen en voor festivals moet een vergunning worden aangevraagd. Structurele geluidsoverlast is echter iets wat je in dialoog moet oplossen. Dialoog betekent zoiets als luisteren naar elkaar, je in kunnen leven in een ander zijn standpunt en proberen gemeenschappelijk te komen tot een oplossing. Dit gaat totaal voorbij aan het feit dat de meeste mensen totaal geen begrip hebben voor een ander zijn standpunt, zich niet willen inleven in de beleving van de ander, laat staan er iets aan het probleem te willen doen. ‘Hou je kop met je gezeik’ is nou niet bepaald een dialoogbevorderende zinsnede.

Dialoog en politie zijn dus geen optie. Dan maar het heft in eigen hand nemen? Dat mag dan weer niet volgens de wet. Hoe gaan we er dan toch voor zorgen dat er af en toe nog stille momenten zijn in dit dichtbevolkte landje? In navolging op de Tiny Houses de zogenaamde Silent Houses? Of wordt stilte inderdaad een luxeproduct voor wie het zich kan veroorloven? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat wij gaan verhuizen.

Meer lezen:

https://www.volkskrant.nl/opinie/gastcolumn-stilte-is-een-schaars-goed-geworden-waar-mensen-naar-verlangen~a4503626/?hash=c4a87ea9a1775beab0bb38b78ac2c41b4367993d

https://www.volkskrant.nl/opinie/-in-de-publieke-ruimte-heerst-de-dictatuur-van-de-basdreun~a4503527/?utm_source=facebook&utm_medium=social&utm_campaign=shared%20content&utm_content=free

https://www.groene.nl/artikel/de-waan-van-vrede-in-het-park

Deel dit bericht:Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone