30 september 2024
Er waait een frisse wind in dorpshuis De Klink in Koudum. Tjitske Zijlstra (31) en Femke Wielenga (28) zijn sinds een jaar de nieuwe beheerders. De dames zitten vol energie en ideeën om het dorpshuis nog meer van de Koudumers te maken. Ze hebben net de drukke feestweek achter de rug en blikken terug op het afgelopen jaar. ‘Je kinne wol sjen dat der froulju oan it roer stean.’
De afgelopen weken waren druk voor beide dames. De feestweek duurt maar liefst negen dagen, waarbij het dorpshuis het bruisende middelpunt is. ‘De iene wike draaie je sechstich oeren en de oare wike tweintich. It is hiel wikseljend, mar yn de simmer binne we goed seis wiken ticht’, vertelt Tjitske aan de stamtafel in de foyer van het dorpshuis. Femke rondt nog een telefoongesprek af voordat ook zij zich mengt in het gesprek.
Het beheren van het dorpshuis is een fulltimebaan, die de dames delen. Ze beheren nu bijna een jaar samen het dorpshuis en dat gaat heel goed. ‘It is hiel leuk om it tegearre te dwaan. We binne net allinnich freondinnen, mar ek buorlju fan inoar’, vertelt Tjitske. ‘Wy lizze noch krekt net by elkoar yn bêd’, grapt Femke. Het bestuur moest eerst wel even wennen aan twee vrouwelijke beheerders. ‘Twa froulju tegearre soe dat net liede ta in bitch fight’, vertelt Tjitske lachend. ‘Dat falt ta. Wy hawwe foaral in hiel soad wille en yn ’e fakânsje binne wy sels ûnwennich fan inoar.’
Tjitske is de meest ervarende van de twee. Ze heeft samen met de vorige beheerder vijf jaar de scepter gezwaaid en runde voor dat Femke instapte een klein half jaar alleen het dorpshuis. Voor Femke was alles nieuw. Ze heeft nooit eerder in deze sector gewerkt en werkte als verpleegster in de verslavingszorg. ‘Earst wurke ik mei ferslaafden en no stean ik oan ’e oare kant bierkes te taapjen’, vertelt Femke gekscherend. Dan serieuzer: ‘It wie soms best heftich en ik woe graach wat oars. Ik hâld fan itensieden en doe frege Tjitske my oft ik mei har it doarpshûs beheare woe.’
Het was een sprong in het diepe voor de dames, maar het heeft heel goed uitgepakt. ‘Wy folje inoar hiel goed oan en it begjint hieltyd better te rinnen.’ De Klink is al jaren een begrip in Fryslân. Zo is de Klink voor veel Friese tieners een ontmoetingsplaats waar zij hun eerste liefde treffen. ‘Wy rjochtsje ús mei de popjûnen op tieners tusken de sechstjin en achttjin jier. Yn de omjouwing binne net in soad plakken mear dêr’t sy hinne kinne. It wurdt hieltyd drokker. Der komme wol achthûnert minsken op ôf.’
Het bestuur van het dorpshuis geeft de beheerders veel ruimte. ‘Grutte dingen lizze we fansels foar oan it bestjoer. We binne yn tsjinst fan it bestjoer, mar je moatte gewoan logysk neitinke by wat wol kin en wat net kin’, vertelt Tjitske. Eén ding is wel anders met vrouwen aan het stuur vertelt Femke terwijl ze naar haar jasje wijst: ‘Der is noch noait safolle klean kocht as mei ús.’
De nieuwe kleding is niet het enige wat de dames hebben veranderd in het dorpshuis. ‘Wy binne oan it ‘verhippen.’ We wolle it allegear wat moderner meitsje. Sa ha we wat oanpassingen dien oan it ynterieur. Dêryn kinst ek sjen dat der frjoulju oan it roer stean’, vertelt Tjitske. ‘Sa binne wy ek dwaande de buffetten en buorrelplanken wat hipper te meitsjen’, vult Femke aan. ‘It fielt allegear hiel frij. Je kin sa oefenje mei it ûndernimmerskip.’
De dames staan er gelukkig niet helemaal alleen voor. Doordeweeks hebben ze personeel en kunnen ze terugvallen op een heleboel vrijwilligers. ‘Ik ha lytse bern, dus it is moai dat wy net alle jûnen hjir hoege te stean’, vertelt Tjitske. ‘As behearder bist wol altyd berikber. Se belje ek wolris om tsien oere jûns. Wy kinne min nee sizze, dus dan stappe we op ’e fyts en gean even del.’
Om het motto van beide dames te omschrijven wijst Tjitske op een tegeltje dat midden in de foyer staat met de tekst: Wy kinne net alles allinne. Mar mei elkoar kinne wy alles. ‘Dit is ús motto. Elke stien yn dit gebou stiet foar ús foar in ynwenner fan Koudum. Dêr dogge wy it foar.’ Ze organiseren één keer in het jaar een BBQ voor alle vrijwilligers. ‘Wy tinke hiel goed om ús frijwilligers. Sa drinke we faak efkes in buorreltsje mei-inoar nei it wurk. It is belangryk dat minsken it leuk fine om hjir te helpen.’ Op de BBQ in juni stond er een grote ideeënbus waar iedereen zijn of haar ideeën in kon stoppen. ‘We ha it sa drok hân, dat we noch gjin tiid hân hawwe om dêr nei te sjen’, zegt Femke. ‘Mar dat sille we seker dwaan. Wy wolle sjen wat wy dwaan kinne foar Koudum.’
Na een jaar samenwerken raadt Femke het iedereen aan die voor dezelfde keuze komt te staan. ‘Nim dy stap. Ik bin der troch Tjitske ynlutsen en foarôf witte je net krekt wêr’t je oan begjinne mar it is super leuk!’ ‘It is in hiele ôfwikselende baan’, zegt Tjitske. ‘Gjin dei is itselde.’
Als we vragen of er ook dingen zijn tegengevallen moeten de dames lang nadenken, maar er is wel iets dat Femke kan noemen: ‘We ha goede help fan de gemeente, mar wat ik somtiden noch wol dreech fyn, binne de rûtes foar bygelyks in fergunning’. Een andere uitdaging zijn nieuwe regels en wetten zoals bijvoorbeeld het gebruiken van kunststof bekers. ‘De ferplichting om plestik bekers te brûken is foar ús ek in útdaging. We kinne net samar ferbouwe, mar hast wol in masine nedich en opslach foar al dy bekers.’
Femke en Tjitske zijn niet voor één gat te vangen en zitten vol energie om het dorpshuis nog laagdrempeliger te maken. ‘We wolle de drompel noch leger lizze’, zegt Femke. ‘Wy hawwe no al woansdeitemoarns in kofjemomint. We soene it leuk fine as minsken ek op oare mominten in bakje kofje of in bierke drinke. It moat gewoan wurde om in bakje by de froulju te dwaan.’
Tekst & foto’s: Hendrik Tamsma
